MarthesVerden.com

Ukens favoritt

2011-10-02T11:10:00.002+02:00

Milk in a bag. Typisk Kenya!

Leilighetsjakt. Igjen.

2011-09-30T10:58:00.050+02:00

Eg kjøpte litt møbler, diverse kjøkkenutsyr og var heilt klar for å flytta inn i Solidarity Street. Og det gjorde eg, men det kjem dessverre ingen serie med "dramas from Solidarity Street" på denne bloggen. Eg haldt ikkje ut meir enn fire dagar. For det første var ikkje leiligheta i i orden. Veggane var nymalte og leiligheta var rein og fin, men eg oppdaga fort at noko var galt. Etter å ha dusja blei badet aldri tørt. Blaute klede brukte fleire dagar på å tørke. Eg fann ut at heile bygget hadde eit fuktproblem, og det var sopp i veggane på soverommet. For det andre var naboane bråkete. I tillegg hadde dei ein HANE! Eg treng kanskje ikkje seia så mykje meir om akkurat det... No bur eg hos bestevenninna mi, og det er finfint. I morgon skal eg ut på leilighetsjakt. Igjen!

Ukens 'not so much' favoritt

2011-09-25T09:50:00.077+02:00

Denne bilen tilhører min bedre halvdel. Noen ganger er den helt fantastisk, andre ganger gjør den livet surt. For å være ærlig gjør den livet surt ganske ofte. Batteriet er mildt sagt elendig og bilen starter ALDRI når vi hår dårlig tid. Derfor har vi alltid startkabler og en flaske cola liggende i bilen. Tro meg, første gangen min kjære sa noe sånt som "Honey, just wait here. I have to buy some coke for the car!" trodde jeg at han tulla. Men neida, han gikk for å kjøpe cola til bilen og tømte litt cola på batteriet. Gjett hva som skjedde? Bilen starta! Ingen har ennå klart å gi meg en god forklaring på hvordan dette virker, annet enn at det skjer en kjemisk reaksjon. B synes det er billigere å kjøpe cola enn et nytt batteri, så derfor fortsetter nok livet å være surt en god stund fremover.

Supert illustrasjonsbilde! Bilen har stoppa IGJEN, og B er sånn passe irritert og ringer mekanikeren (som forresten heter Obama) for å få hjelp. Til hans fortvilelse prøver jeg å hjelpe, men jeg må innse at jeg fungerer best som fotograf. Og slik går dagene...

Attention, sanitary pads & twins

2011-09-21T12:25:00.003+02:00

Eg innrømmer gjerne at eg synest det er kjekt å bli lagt merke til. Det kjem som regel mykje positivt ut av det. Då eg kom heim frå Kenya etter å ha vore der første gongen var eg direkte frustrert over at INGEN såg ut til å bry seg om meg. Plutseleg var eg berre ei gjennomsnittleg norsk jente, og det var ein hard overgang frå å vere jenta som alle la merke til og som aldri fekk gå i fred.

No som eg er tilbake i Kenya får eg endeleg litt merksemd igjen. Eg og min betre halvdel var ute på ein køyretur. Idet vi køyrer opp ved sida av ein skulebuss, blir alle ungane i bussen overbegeistra av å sjå ein kviting som meg. Dei vinker og ropar "mzungu, mzungu, how are you?" Ein liten gut heng ut av vindauget og ropar til B: "If you're ever stupid enough to leave her, you can give her to me!" Alle ungane ler, og så køyrer dei vidare.

Her om dagen skjedde noko av det merkelegaste eg nokon gong har opplevd. Eg blei stoppa midt på gata i Nairobi av ein mann som tydelegvis ville snakka med meg. Eg er jo ikkje kjent for å vere særleg vanskeleg, eg snakkar jo med alle! Det viser seg at han vil verva meg til eit eller anna homeparty-opplegg. Eg latar som om eg er interessert og han fortel om alle fordelane ved å vere konsulent. Etter ei stund spør eg om kva slags produkt dette homeparty-opplegget tilbyr, og dette er svaret eg får (fritt etter hukommelsen): "We have a lot of products. For example sanitary pads. They are the best sanitary pads in the whole world. They are different from all other products on the market. They are environment friendly and will keep you fresh and dry all day long. I guarantee that they'll be the best pads you've ever tried. They cure all sorts of vaginal infections, they can even cure cervical cancer! And we sell panty liners too!"

Akkurat der og då døydde eg! Ei lita stund (kanskje eitt sekund eller to) var eg alvorleg redd for at denne mannen kun stoppa meg for å på ein "snill" måte fortelja meg at eg plutseleg hadde fått mensen og blødd som ei nyslakta ku, utan å oppdage det. Eg konkluderte raskt med at det ikkje var tilfelle. Denne mannen var seriøs! Han stod der, midt på gata i Nairobi, og påstod at ein spesiell type bind kan kurera livmorhalskreft. ~~What an idiot!~~ It made my day! Det er lenge sidan eg har ledd nokon rett opp i ansiktet, men det var umogleg å halda latteren inne.

Oh yes, det er morosamt å bli lagt merke til! Ein annan dag vi var ute ein tur og stoppa i eit lyskryss, kjem ein mann bort til B og seier noko på swahili. Begge ler. Eg blir sjølvsagt supernysgjerrig og samtalen etterpå var ca. sånn:

M: What did he say?

B: *laughing*

M: Come on! Tell me what he said!

B: *laughing even more*

M: I'll kill you if you don't say it! (Drama queen? Me?)

B: Ok! He said: "I bet that she'll be pregnant with twins two weeks from now!"

M: OMG, he didn't say that!

B: Honestly, I like the idea. I really want twins!

M: Dream on!

Twins? No, thanks!

Til ettertanke

2011-09-18T22:57:00.012+02:00

Henta frå bloggen til Signe.

I live here. For real.

2011-09-14T23:45:00.020+02:00

I dag har det skjedd. Eg har skaffa meg leilighet i Kenya. Wow, no bur eg her på ekte! Forrige veke var eg på utkikk i fleire dagar, og det er ikkje alltid like lett. Finn.no var mildt sagt ubrukeleg i dette tilfellet... I Kenya finn ein hus ved å gå frå dør til dør og spør om det fins noko ledig i nærleiken. Sidan eg er mzungu (kviting) risikerar eg å bli svindla fordi eg er så rik (???), og det er ikkje alltid like lett å diskutere leigeprisar, kontrakt, oppussing osb. på ei blanding av engelsk og swahili. Til slutt, med god hjelp frå min kjære og gode venner, fann vi eit krypinn som var akkurat passe stort, akkurat passe trygt, akkurat passe langt frå bussholdeplassen, akkurat passe langt frå der mi kenyanske bestevenninne bur, akkurat passe langt frå butikken og akkurat passe shabby. Det siste er ikkje fullt så positivt. The landlord lova å ha alt på plass neste helg, og oppussinga byrjar så fort B (frå no av kallar eg han berre for B, litt anonymisering er aldri dumt) har vore i banken og betalt depositumet. Solidarity Street heiter gata eg skal bu i. Det høyrest eigentleg ut som ein dårleg TV-serie... Stay tuned for crazy Solidarity Street dramas!

Ukens favoritt

2011-09-11T15:45:00.005+02:00

To par traske-rundt-i-nabolaget-sko til 25 kroner. Godt kjøp!

Om vassmangel, sukkermangel & andre manglar

2011-09-09T16:29:00.010+02:00

I Kenya er det for tida sukkermangel. Butikkane er rett og slett tomme for sukker. Folk er heilt desperate, så i dei få butikkane kor det faktisk er sukker å få kjøpt, er prisane skyhøge. To kilo sukker kostar 40 kroner! Som regel synest eg at det meste i Kenya er billeg i forhold til heime, men ikkje i dette tilfellet. Folk har slutta å drikka te fordi dei ikkje har råd til sukker. Frå og med i dag har uttrykket sugardaddy fått ny meining. Ein sugardaddy er ein mann som har fått tak i sukker på veg heim frå jobb. Eg er så heldig å ha min eigen sugardaddy! Min kjære kom nettopp heim med eit kilo sukker, og eg har aldri vore så glad for å få sukker før. No kan eg ha sukker både i teen og på grauten. Wow!

Sukkermangel er ein ting. Det er mykje verre når det manglar mat og vatn. Det er eit faktum at global oppvarming har påverka det kenyanske klimaet i negativ retning. Det regnar ikkje i regntida lengre, og det har fått store konsekvensar for landbruket. Matprisane stig stadig vekk, og kenyanarar flest har ikkje råd til meir enn eit måltid om dagen. Folk i dei nordaustlege delane av Kenya er særs hardt ramma og det nærmar seg krisetilstandar. Det er allereie hungersnaud i Somalia og i enkelte delar av Etiopia. Eg håpar at kenyanske myndigheiter og FN grip inn før det er for seint! (Men det er dessverre ei kjent sak at kenyanske politikarar ikkje er til å stole på…)

Vi manglar vatn fordi det er vegarbeid i nærleiken. Eg veit ikkje om vasstilgangen vart kutta ved eit uhell eller om det faktisk var planlagt. Vi treng drikkevatn og vatn til matlaging, oppvask og dusjing. Klesvask og husvask er foreløpig satt på vent. Eg kan ikkje sløsa vekk vatn på slikt! Eg kan verkeleg ikkje klaga, for vi har jo både sukker og mat i massevis, og eg trur vi har nok vatn til å klare oss eit par dagar. Men det er uansett svært frustrerande å ikkje ha vatn.

Send gjerne litt regn sørover, det trengs!

Eit slags jubileum

2011-09-06T16:21:00.006+02:00

I dag kan eg og den aller beste mannen i verda feira at vi har holdt ut med kvarandre i heile 4,5 år. Det er såpass stort at eg må blogga om det :)

Ukens favoritt

2011-09-04T19:16:00.001+02:00

This time in Africa

2011-09-02T15:49:00.005+02:00

Etter den forferdelege ventinga kunne eg endeleg henta kjærasten min på flyplassen. Han kom, var her ein månad, og reiste tilbake til Kenya igjen. Etter to veker med beinhard jobbing, søvnlause netter, førebuing og pakking tok eg med meg tre overfylte koffertar og satte kursen mot Kenya. (Mange takk til Virgin Atlantic for at dei godtar 40 kg bagasje per person + alt for mykje handbagasje på langrutene sine. Eg hadde vore heilt blakk viss ikkje…)

Så no er eg altså her. I Kenya. Og her skal eg bli verande ei god stund framover. Det er ganske sprøtt! I dag gjekk det opp for meg at heile opplegget er litt lite gjennomtenkt. Eg vakna nemlig opp med ein sånn der lost-in-Africa-feeling… Kva gjer eg eigentleg her? Kva skal eg finna på? Eg har store planar om å finna ein leilighet, gjerne eit oppussingsprosjekt. Eg skal sjølvsagt bruka masse tid på kjærasten min og gode venner. Eg skal lesa til ein eksamen som eg skal ta i slutten av oktober. Utanom dette har eg ingen store planar. Kanskje reisa litt rundt? Kanskje finna ein språklærar som kan undervise meg i swahili 2-3 gonger i veka? Eller kanskje finna ein barneheim eller ein klinikk der eg kan jobba som frivillig? Ein ting er sikkert; eg har tid til å ta imot besøk! DU er hjarteleg velkommen, for eg er på jakt etter leilighet med gjesterom.

Ukens favoritt

2011-07-17T23:46:00.005+02:00

Å, du søte ventetid...

2011-07-17T20:05:00.007+02:00

"Den som venter på noe godt, venter ikke forgjeves." Dette stemmer kanskje, men eg hatar likevel å vente! Kroppen har vore spent og rar i over ei veke, eg har ikkje sove skikkeleg dei siste nettene og tida går så aaaaaltfor seint. I dag våkna eg ganske tidleg, men etter å ha stått opp og ete frukost innsåg eg at dette kom til å bli ein veldig lang dag, så derfor gjekk eg likegreit tilbake til senga. Etter å ha stått opp for andre gong og ringt nesten alle eg kjenner, tok eg ein lang dusj, vaska klede, såg litt på tv, reidde opp senger, drog til butikken for å handla (men gløymde å kjøpa halvparten av det eg hadde tenkt), og no sit eg altså her og held på å bli gal av å vente.

Kva eg ventar på? Kjærasten min, vel!

I kveld kjem min kjære til Norge for første gong. Dette har eg venta på i snart 4 og eit halvt år, så eg kjenner at eg er litt lei. Han kjem altså i kveld kl. 22:30, og eg skal henta han på flyplassen. Eg har jo hatt veldig god tid til å planleggja denne hentinga, og eg lovar deg, det kjem til å bli like romantisk som på film. Den opprinnelege planen var at det skulle vere ein lys og varm julikveld, og eg skulle stå på flyplassen, blond og smilande i ein nydeleg sommarkjole og sjå ut som ei eventyrprinsesse. Ja, det var det eg hadde planlagt. Men det ser stygt ut som om eg må gjera nokre endringar. Det regnar ute. Ikkje berre litt, det regnar så mykje at eg måtte skifta klede etter å ha vore på butikken. Så i staden for å stå på flyplassen som eventyrprinsessa i sommarkjole blir eg heller dongerijenta med rennande mascara, blaute joggesko og paraply. Eg har til og med kjøpt eit norsk flagg for anledningen, men det gløymde eg sjølvsagt på jobb. Ting blir ikkje alltid slik som eg vil ha det, men han skal få eit ekte filmkyss likevel.

Ukens favoritt

2011-07-10T19:35:00.001+02:00

Tomflyvning er kanskje det beste vi flyvertinner vet.

Only awesome people read my blog

2011-07-05T14:11:00.004+02:00

Eg har blogga før. No gjer eg det igjen. Det har blitt sagt at livet er ei reise. Livsreisa mi går snart innom Kenya igjen, og eg anar ingenting om korleis framtida blir. Eg gler meg for eg veit at alt kan skje. Og eg kjem til å skriva om det her. Eg håpar og trur at dette etterkvart kjem til å bli ein blogg med meining. Det er det som er målet mitt. Men eg er stygt redd for at eg kjem til å leggja ut kvardagslege ting, svada, fjasete bilete og girly stuff mesteparten av tida. Afrikansk rosablogging, kanskje? Det er nok noko for meg!